In de weekendeditie van de standaard op 23 en 24 mei besprak Steven Samyn in het kort de verrassende resultaten van internet poll "de stemtest 2009". Eén van de stellingen aangeboden aan de lezers was de vraag of er een minimumdienstverlening nodig is bij staking. Blijkbaar ziet de overgrote meerderheid van de bevolking hier wel wat in. Hoe komt het dat deze er dan nog steeds niet is en het onderwerp zo ontzettend gevoelig ligt? Waarom staat het wel steeds op de politieke agenda maar krijgen we het er maar niet door? Een kort overzicht van een pijnpunt in de Belgische politiek.
Een kleine blik over de grens leert ons dat België enigszins achterloopt op het terrein van de minimumdienstverlening. Zowel in Duitsland, Spanje, Italië, Portugal, Groot-Brittannië en zelfs Frankrijk, het land van de eeuwige "grève", kent men een regeling om een minimum aan permanentie te voorzien wanneer de werknemers het werk neerleggen. Het gevolg kent u, nog geen week geleden legden enkele luchtverkeerleiders het ganse Belgische vliegverkeer voor enkele uren lam omwille van een reorganisatie van hun werkschema, met een financiële ramp en flink wat imagoschade voor België tot gevolg.
Aan wetgevende initiatieven ontbreekt het alleszins niet. Zo dienden eind vorig jaar nog enkele senatoren waaronder Marc Verwilghen van Open Vld een wetsvoorstel in dat in een regeling voor de publieke sector voorzag. Een toegeving zou het geheel verteerbaar maken bij de vakbonden: zij zouden voortaan zelf invullen wat deze minimumdienstverlening dan wel zou moeten inhouden. Het absurde gebeurde en de socialistische overheidsvakbond (ACOD) riep onmiddellijk op om te staken tegen het voorstel. Na een felle reactie van onder andere Unizo verklaarde deze dat ze enkel hun principiële standpunt naleefden. Zo vertelden ze eerder in het journaal dat ze zouden staken van zodra de minimumdienst ter sprake zou komen, alzo geschiedde. De gevolgen leidden tot flink wat verontwaardiging onder de gewone bevolking.
Het zelfbeschikkingrecht wordt alvast niet gesmaakt in de arbeidersmiddens, of is er meer aan de hand? Hoe verantwoordt sociaal België het gijzelen van de pendelaar ter wille van hogere pensioenen van wat enkelingen. Ook personen vreemd aan het sociaal conflict en niet bij machte om hieraan bij te dragen worden tegen wil en dank mee in de discussie betrokken, zinloos overigens. Wanneer men dan als maatschappij reageert en de vakbonden vraagt zelf het equilibrum te bepalen zodat de acties gerichter worden en de schade beperkt tot de geviseerden, weigeren ze verantwoordelijkheid op te nemen en slaan ze de bal af met nogmaals, hoe raad u het, een staking.
De laatste maanden (maar eigenlijk al jarenlang) kregen we regelmatig in de kranten te lezen over en in journaals de ellende van de ‘illegale asielzoekers' te zien. Gebouwen en kranen bezetten horen daar, naast het ‘oude' hongerstaken, vanaf nu ook bij. Ondertussen mogen vele studenten (aan de VUB en ULB) zelfs al getuige zijn van de acties van de asielzoekers. Wat dan weer tot gevolg had dat de Vlaamse universiteiten besloten niet enkel de politici onder druk te zetten keuzes te maken (bewonderenswaardig), maar ook de asielzoekers te herverdelen over hun respectievelijke gebouwen (twijfelachtig). Na de inkomensherverdelingen in België zijn we nu dus toe aan het herverdelen van mensen, misschien maken we zelfs de naamsverandering van de UA tot Universitair Asielcentrum nog mee.
We krijgen eigenlijk vooral een volledig inadequaat ‘beleid' te zien, volgens anderen eerder een gebrek aan beleid (vanuit een dogmatisch geloof in de nood aan beleid voor ongeveer elk aspect van onze samenleving). Verschillende actiegroepen en alle partijen (dat zijn er ondertussen nogal wat aan het worden) maken zich druk en spenderen nogal wat tijd aan het bekritiseren van de regering, de premier en in het bijzonder (natuurlijk) Annemie Turtelboom, minister van Asiel en Migratie . Jammer genoeg raakt die kritiek niet echt verder dan wat clichématige scheldwoorden (‘rechtse en koude regering', naast een oude favoriet van verzameld links: ‘neoliberaal'), en het bijna verplichte nummertje ‘dat niets meer lukt in België en we dringend een staatshervorming nodig hebben om dit op te lossen'. Jammer, want dit is een debat waarbij onze politici en (belangrijker) elke burger bijna gedwongen wordt om na te denken over wat de fundamenten moeten zijn van onze samenleving. Als we erin zouden slagen in dit debat voorbij alle populistische, sloganeske uitspraken en electorale angststrategieën te raken, kan onze samenleving hier dus ongetwijfeld beter/sterker uitkomen.
Antwerpen, 22 maart – Het Liberaal Vlaams StudentenVerbond Antwerpen wenst uitdrukkelijk te protesteren tegen het manifest onliberale voorstel van Senator Van Krunkelsven. Wij delen met hem de bezorgdheid om een gezonde omgeving en erkennen de schadelijke gevolgen van roken, maar stellen toch dat zijn recentste voorstellen hier omtrent niet getuigen van een waarlijk liberale inborst.
De Senator wil het roken in een ruimte met kinderen verbieden en neemt zo het meest extreme standpunt in de actuele rookdiscussie. Het LVSV Antwerpen heeft vele bedenkingen bij zulk standpunt. Allereerst hechten de liberale studenten duidelijk meer waarde aan het recht op privacy dan de Senator. Het verabsoluteren van het recht van gezondheid kan enkel maar perverse effecten creëren. Waar trekken we de grens in zulke situaties: wat met frieten die cholesterolbommen zijn? Gaan we fastfood verbieden? Kunnen we binnenkort nog ongestraft overmatig alcohol nuttigen bij verjaardagsfeestjes? Moeten mensen verplicht worden te sporten? Dit kan wel eens een enorm vrijheidsbedreigend precedent worden.
Als jonge liberalen geloven wij in de verantwoordelijkheid van het individu, in casu de ouders hier. Wij zijn er van overtuigd dat de meeste ouders zich wel daadwerkelijk bewust zijn van de schadelijke gevolgen van roken. We willen ons dan ook uitdrukkelijk distantiëren tegen de bewoordingen die Vankrunkelsven hanteert. Wij weigeren liefhebbende en zorgdragende ouders die toevallig roken te bestempelen als ‘kindermishandelaars’. Zulke bewoordingen leiden enkel tot een irrationele polarisering en stigmatisering? Mogen rokende ouders binnenkort nog kinderen adopteren?
Daarbij komen dan ook nog de gekende tekorten van zulke vormen van overheidsingrijpen. Allereerst is er al de serieuze bedenking bij de praktische haalbaarheid en wenselijkheid van dit voorstel: enkel een Big Brother-Staat zal zulke absolute controle door middel van camera’s en rookpatrouilles kunnen behouden. Ten tweede is geweten dat zulke totalitaire verbodspolitiek vaak het te vermijden gedrag bestendigt: denken we maar aan de Amerikaanse Drooglegging. Als liberalen geloven wij daarom des te meer in sociale controle. Vankrunkelsven wil deze bereiken door boetes, wij door te investeren in preventie en sensibilisering. Tenslotte moeten we even stilstaan bij de kwalijke gevolgen dat zo’n voorstel kan hebben op de samenleving: de verklikmaatschappij lijkt dan dichterbij dan ooit.
Mathias Adriaenssens Ondervoorzitter LVSV Antwerpen Nicolas Bas International Political Officer LVSV Antwerpen
LVSV Antwerpen is een onafhankelijke liberale studentenbeweging die sinds 1947 pleit voor een rabiaat liberale koers binnen het Vlaams politieke landschap.
Gepost door: Yannis Eelen in Untagged on
feb 03, 2009
(commentaar op "De Blauwe generatiewissel" door Bert Cornelis)
De vraag is niet of er een nieuw "grootjansgebaar" nodig is. De vraag is of men bereid is dit gebaar aan een libertaristische generatie te geven i.p.v. aan het groepje links-liberalen dat onze generatie telt. Zelfs de Sp-a kan tegenwoordig meedingen naar hun stem, zo groot is de homogenisering geworden...
Wil de VLD de schade die partijen zoals Lijst Dedecker hen toebrachten en zeker nog zullen toebrengen beperken dan moet men de waarheid erkennen: het linkse beleid heeft zijn nut gehad maar de slinger is te ver aan het doorzwaaien. Een mooi voorbeeld hiervan zijn de resultaten van de recente studie over islamofobie in Vlaanderen. Hoewel de resultaten ergens heel verontrustend en onverwacht zijn is de reactie van Marino Keulen dat niet.
"Volgens Keulen is het vooral de negatieve beeldvorming in de media die zorgt voor achterdocht tegenover de islam. 'Mensen voelen zich onveilig door wat ze in de media zien en horen over grote terreurdaden, terwijl gewone moslims die daden evengoed verafschuwen. Bovendien kennen we elkaar niet echt goed, en onbekend maakt onbemind. ... We kunnen niet ontkennen dat we veertig jaar lang de moslims genegeerd hebben. Maar nu doen we wel inspanningen, zoals de erkenning van moskeeën". (destandaard.be 27/01/2009)
De laatste dagen bereiken steeds onthutsendere beelden ons vanuit Israel, en het brutale conflict in de Gazastrook. Sinds het inzetten van de Israelische grondtroepen neemt het conflict totale oorlogproporties aan, met het bombarderen van de VN-scholen laatst als triest hoogtepunt. De redenen van de zwaarste escalatie van geweld in het Heilige Land zijn veelvuldig, vaak complex en kunnen niet zomaar vereenvoudigd worden. Israels legitimering op de constante terreurdreiging die uitgaat van de Hamasraket(jes) in zijn eigen achtertuin veroorzaakt een begrijpelijk klimaat van angst en paranoia. De reactie van Israel is dus enigszins begrijpelijk. Maar is het gebruikte geweld dan nog te legitimeren of proportioneel te noemen? Zouden ook niet vele andere factoren meespelen zoals het illegale Palestijnse tunnelnetwerk dat Israel al jaren doorn in het oog is of de kwakkele politieke toestand.
Ook de rol van Hamas in deze mag absoluut niet rooskleuriger worden voorgesteld. Hamas roept al jaren op tot actief antisemitisme, zelfs door het perverse gebruik van kinderprogramma’s ( rememberde anti-joodse Mickey Mouse.). Hamas geniet de steun van plaatselijke bevolking door een cliëntelistisch systeem in stand te houden . Te samen met onderandere zijn internationale isolering duwt Hamas het dichtbevolkte gebied te wereld(Gaza) vakkundig de dieperik in. Ook de Israëlische blokkades dragen hierin, en het daaruit vloeiende humanitaire leed, een verscheurende verantwoordelijkheid. Hamas blijkt in realiteit vaker een fundamentalischtische, quasi-terroristsiche organisatie te zijn die elke mogelijkheid tot constructieve dialoog of vreedzame co-existentie a priori lijkt uit te sluiten.
Religie is een reflex op de menselijke behoefte naar het vinden van zichzelf, zijn functie in de wereld, en de normen en waarden die men wenst in acht te nemen. Ze speelt aldus in op nieuwsgierigheid (of drang om te weten) en de behoefte aan een moraal, die nodig is om op voorhand reeds te kunnen bepalen, en later te kunnen beoordelen wat goed en fout is, ter kalmering van de gevoelens die voortvloeien uit het geweten. Ze onderscheidt zich van pakweg vrijmetselarij doordat ze een gehele waarheid aanbiedt.
Een onbetwistbare waarheid is de beste vulling van de hierboven vernoemde behoefte. Wat de drang om te weten betreft: men kan alles weten omdat het uitgaat van onbetwistbare waarheden die geen enkele toetsing aan de werkelijkheid behoeven. Wat het geweten betreft kan men op voorhand reeds perfect weten wat goed en kwaad is en kan men er vanuit gaan dat de positieve of negatieve waardering nooit zal veranderen. Dit alles maakt dus dat religies nood hebben aan een onaantastbare, en aldus onveranderlijke waarheid.
Een goed jaar geleden trok ik voor de eerste keer naar een "Blauwe Woensdag" van LVSV Antwerpen. Daar dit reuze meeviel werd ik daar na geruime tijd vaste klant. Ik maakte me lid en werd enkele maanden later verkozen als bestuurslid. Alvorens deze benoemingen had ik echter maar weinig weet van de ongelooflijke mogelijkheden die het LVSV haar (bestuurs)leden aanbiedt. Vandaar deze tekst: geïnteresseerden die nog twijfelen om zich aan te sluiten bij het LVSV proberen over de streep te strekken door slechts 1 van de vele aspecten van het LVSV te beschrijven; namelijk: de zogenaamde "Summer Seminars".
Het ene LVSV-Lid trok naar Nashville, het andere naar Cambridge (overigens voor een appel en een ei; vele summer-seminaries worden immers grotendeels gesponsord). Ik moest het deze zomer stellen met...Brugge. (België, hoe raadt u het). Daar werd immers een seminarie gehouden over Oostenrijkse economie (de stroming) en natuurrecht, een topic dat mij reeds geruime tijd interesseerde. Het werd georganiseerd door het Murray Rothbard Instituut (M.R.I.), genoemd naar de gelijknamige econoom.
De ontvangst te Brugge was zeer hartelijk. Hoewel nog niet zeer lang actief, bleek het M.R.I. een meer dan geoliede machine te zijn met een pak organisatietalent en kennis in hun kringen. Wat me vooral beviel was de aangename cocktail van pittige -bij momenten zeer hoogstaande- discussies, en anderzijds het meer studentikoze aspect: lees: de Brugse binnenstad onveilig maken op een zaterdagavond.
Het studieprogramma dat aangeboden werd was zeer divers; het ene moment werd er nog les gegeven over monopolies, het andere moment ontstak er een discussie over het einde van het leven van een aantal bekende filosofen. Niks was taboe, freedom of speech was everywhere. Zeer goed gevonden was de combinatie van zogenaamde professional speakers (zoals Peter Van Maanen), en internal speakers van het M.R.I. zelf. Er ontstond zo een interessante interactie tussen beide partijen, waarbij ook de derde partij -het publiek- zich niet ongemoeid liet. Dit leidde bij momenten tot verrassende -maar ook zeer vruchtbare- analyses.
Op aanraden van enkele LVSV-leden die vorig jaar of het jaar voordien naar Freedomweek in Cambridge zijn geweest heb ik besloten om dit jaar ook zelf te appliceren. Het was niet m'n eerste seminarie, vorig jaar heb ik de eer gehad om aanwezig te zijn op de eerste editie van het Liberty Seminar, wat georganiseerd werd door LVSV in samenwerking met IES-Europe ea.
Dit jaar was het de derde editie van Freedomweek en ging door van Maandag 7 juli tot Vrijdag 11 juli in Sidney Sussex College, Cambridge University. Freedomweek is het initiatief van Jean-Paul Floru, oud LVSV-nationaal voorzitter en nu brits kandidaat voor het Europees Parlement. Hij zorgde ervoor dat er elk jaar enkele vlamingen (lees; lvsv-leden) mee kunnen doen. Dit jaar waren we met 2, toevallig beiden van Antwerpen (Mathias en mezelf). De geselecteerde studenten kwamen hoofdzakelijk uit de UK (Oxford, LSE, Bristol, UCL...) met een grote variatie van opleiding zoals Filosofie, Economie, Politiek, Film, Talen, ..
Voor zij die nog nooit in Cambridge zijn geweest, Shame on you! Cambridge University, wat in 1209 is gesticht door ontevreden Oxford studenten, is één van 's werelds oudste universiteiten en met zijn 31 colleges één van de mooiste universiteiten op aarde. Colleges zijn in hoofdzaak de plaats waar de studenten slapen en bij college's volgen naast de lecturers die doorgaans worden gegeven in de universiteit zelf. Op de foto hierboven krijg je een idee waar wij voor een ganse week konden overnachten.
De voordelen van een seminarie tov een klassieke lezingenreeks is dat de sprekers de volledige week meevolgen en tijdens de pauzes of 's avonds op café aanspreekbaar zijn. Voor diegenen onder ons die les volgen in aula's van 300+ studenten en de prof hooguit tijdens de korte pauze kunnen aanspreken is een dergelijk seminarie een enorme verrijking.
"Congratulations! Our review committee has accepted you to the Institute for Humane Studies 2008 Summer Seminar Program. Based on your essays, educational background, and interests you have been selected to attend Liberty & Society, July 12-18 at Vanderbilt University"
Wie niet waagt, niet slaagt. Op aanraden van enkele voorgangers heb ik voor deze zomer ook een application gestuurd naar IHS met als eerste keuze "Liberty & Society - Vanderbilt University". Ik had van enkele LVSV'ers vernomen dat ze hadden geappliceerd voor een zomerseminarie van IHS voor deze zomer. Dit werd bevestigd toen ik, enkele dagen nadat ik me had ingeschreven in de facebookgroep van dit seminarie, een bericht kreeg van iemand van LVSV Brussel met de melding dat ik er niet als enige belg aanwezig zal zijn. Tijdens het maken van onze reisplannen doken er nog 2 van LVSV Leuven op. Uiteindelijk waren we aanwezig met 4 LVSV'ers.
IHS?
The Institute for Humane Studies was founded in 1961 by Dr. F. A. "Baldy" Harper, a former economics professor at Cornell University. Part of a generation that had lived through two devastating world wars and seen the rise of numerous totalitarian dictatorships, Harper set up an institute devoted to research and education in the conviction that greater understanding of human affairs and freedom would foster peace, prosperity, and social harmony.
In lijn met de kantiaanse epistemologische notie dat het ding-op-zich een onbekende is, kunnen we niets anders doen dan de staat te ontleden in haar constitutieve elementen, namelijk doelgericht handelende mensen die via samenwerking op onderdrukkende wijze hun doelen proberen na te streven. “
door van Maandag 7 juli tot Vrijdag 11 juli in Sidney Sussex College, Cambridge University. Freedomweek is het initiatief van Jean-Paul Floru, oud LVSV-nationaal voorzitter en nu brits kandidaat voor het Europees Parlement. Hij zorgde ervoor dat er elk jaar enkele vlamingen (lees; lvsv-leden) mee kunnen doen. Dit jaar waren we met 2, toevallig beiden van Antwerpen (Mathias en mezelf). De geselecteerde studenten kwamen hoofdzakelijk uit de UK (Oxford, LSE, Bristol, UCL...) met een grote variatie van opleiding zoals Filosofie, Economie, Politiek, Film, Talen, ..
niet slaagt. Op aanraden van enkele voorgangers heb ik voor deze zomer ook een application gestuurd naar IHS met als eerste keuze "Liberty & Society - Vanderbilt University". Ik had van enkele LVSV'ers vernomen dat ze hadden geappliceerd voor een zomerseminarie van IHS voor deze zomer. Dit werd bevestigd toen ik, enkele dagen nadat ik me had ingeschreven in de facebookgroep van dit seminarie, een bericht kreeg van iemand van LVSV Brussel met de melding dat ik er niet als enige belg aanwezig zal zijn. Tijdens het maken van onze reisplannen doken er nog 2 van LVSV Leuven op. Uiteindelijk waren we aanwezig met 4 LVSV'ers.